Kto wymyślił hardstyle: geneza gatunku i sylwetki pionierów

Hardstyle nie ma jednego wynalazcy. Gatunek wyrastał na styku hard dance, hardcore, hard trance i techno, a jego tożsamość kształtowała się równolegle w setach DJ-skich, produkcjach oraz na wydarzeniach skupiających nową publiczność. Pionierzy wnosili różne rodzaje zasług: ktoś testował brzmienie w secie, ktoś inny nadawał mu rozgłos, a kolejne osoby utrwalały je w wydaniach i repertuarze sceny. Oto porównanie tych momentów:

Geneza hardstyle’u: od eksperymentów do własnej sceny

Obraz genezy staje się pełny dopiero wtedy, gdy uwzględnia się jednocześnie pionierskie sety, wydarzenia, formalizację nazwy i pierwsze wydania — żaden z tych elementów nie wystarcza osobno, by przypisać autorstwo jednej osobie.

Wczesny hardstyle nie pojawił się jako gotowy, zamknięty gatunek. Twórcy łączyli ciężar znany z hardcore z napięciem charakterystycznym dla hard trance oraz precyzją techno. Z czasem w setach i produkcjach zaczęły powtarzać się podobne rozwiązania: wyraźna, ciężka stopa, mocniejszy bas, ostre barwy oraz aranżacje prowadzące do kulminacji.

Istotne było nie tylko to, jak brzmiał pojedynczy utwór, lecz także czy podobne pomysły wracały w kolejnych nagraniach i podczas grania dla publiczności. DJ mógł sprawdzić, czy dany rytm utrzymuje energię setu. Producent rozwijał rozwiązania studyjne. Organizatorzy oraz wydawcy zapewniali muzyce obieg i wspólny kontekst.

Hardstyle stworzyła grupa pionierów działających na jednej scenie — to najuczciwsza odpowiedź na pytanie o wynalazcę. W jej historii znaczenie mają między innymi wczesny set DJ-a The Propheta z 1999, pierwszy Qlimax z 2000 oraz działania związane z nazwą „hardstyle” i wydaniami z 2002. Nie są to jednak identyczne rodzaje zasług. The Prophet reprezentuje wczesny etap obecności nowego brzmienia w setach. Qlimax pokazuje moment, w którym scena zyskała większe wydarzenie. Zastrzeżenie nazwy „hardstyle” uporządkowało język używany przez odbiorców i twórców. Wydania Zany’ego oraz Technoboya wskazują natomiast na rozwój repertuaru, który można było rozpoznawać jako należący do osobnego kierunku.

Dlatego pytanie o „wynalazcę” lepiej zamienić na bardziej precyzyjne: kto wniósł konkretny wkład w ukształtowanie hardstyle’u? Wtedy można mówić o selekcji DJ-skiej, produkcji, organizacji wydarzeń i działalności wydawniczej bez przypisywania całej historii jednemu nazwisku.

„Ojciec chrzestny” hardstyle’u — co oznacza ten tytuł

Określenie „ojciec chrzestny hardstyle’u” nie jest formalnym tytułem ani dowodem wyłącznego autorstwa. Opisuje raczej osobę, której selekcje, produkcje lub decyzje sceniczne mocno wpłynęły na kierunek rozwoju gatunku.

Taki wpływ może być słyszalny na kilku poziomach. W produkcji dotyczy charakteru stopy, basu, przesteru i sposobu budowania napięcia. W secie ujawnia się w doborze utworów oraz w przejściach między nimi. Na poziomie sceny chodzi o promowanie nowych nagrań, wspieranie innych twórców i wyznaczanie estetyki, którą odbiorcy zaczynają traktować jako rozpoznawalną.

W przypadku hardstyle’u nie ma podstaw, by sprowadzać ten tytuł do jednej osoby i traktować go jak werdykt dotyczący całej genezy gatunku. Pionierzy mogli mieć silny wpływ, ale pracowali w środowisku, w którym brzmienie rozwijało się dzięki wymianie między studiami, kabinami DJ-skimi i wydarzeniami.

Jak rozdzielić zasługi pionierów hardstyle’u

Hardstyle powstawał dzięki współpracy i wzajemnemu wpływowi producentów, DJ-ów, promotorów, wydawców oraz publiczności. Każda z tych grup odpowiadała za inny etap rozwoju sceny:

• Producent opracowywał brzmienie stopy, basu, melodii i kulminacji.
• DJ sprawdzał utwory w secie oraz decydował, które rozwiązania dobrze działają wśród odbiorców.
• Organizator wydarzenia tworzył przestrzeń, w której publiczność mogła rozpoznać wspólną estetykę.
• Wydawca umożliwiał obieg nagrań i pomagał budować repertuar sceny.
• Publiczność utrwalała kierunek przez swoją reakcję na energię, rytm i napięcie muzyki.

Takie rozróżnienie pozwala uniknąć dwóch uproszczeń. Pierwsze polega na uznaniu, że pierwszy głośny set wystarcza do przypisania autorstwa całego gatunku. Drugie — na traktowaniu późniejszej popularności jako dowodu pierwszeństwa. W historii hardstyle’u znaczenie mają zarówno wczesne eksperymenty, jak i ich późniejsze rozpowszechnienie.

W 2002 roku działalność Zany’ego na Fusion Records i Technoboya pod szyldem „Italian Hardstyle” pokazuje, jak podobne rozwiązania stylistyczne pojawiały się niezależnie u kilku twórców jednocześnie. The Prophet jako założyciel Scantraxx tworzył natomiast strukturę wydawniczą, dzięki której repertuar mógł docierać do szerszego obiegu. Oceniając wkład każdej z tych postaci, pytać trzeba nie tylko o pierwszeństwo pomysłu, ale o to, czy dane rozwiązanie stylistyczne wróciło w kolejnych nagraniach i setach innych producentów.

Najbardziej rzetelna metoda oceny: przypisuj konkretny wkład konkretnemu działaniu — innowację produkcyjną, wpływ na sety, organizację wydarzeń albo rozwój obiegu wydawniczego. Dzięki temu można docenić wyraziste postacie sceny bez ogłaszania jednej osoby wyłącznym twórcą gatunku.

Źródła

• Hardstyle – Wikipedia
• Q-dance – Wikipedia
• Qlimax – Wikipedia
• DJ The Prophet – Wikipedia
• Scantraxx – Wikipedia
• DJ Zany – Wikipedia
• Headhunterz discography – Wikipedia
• Technoboy – Wikipedia

Hardstyle jest efektem spotkania trzech elementów w tym samym czasie i miejscu: sceny eksperymentującej ze stopą i basem, wydarzeń budujących wspólną publiczność oraz wydawców porządkujących repertuar pod jedną nazwą. Żaden z pionierów — ani The Prophet, ani Zany, ani Technoboy — nie działał w próżni. Szukając odpowiedzi na pytanie, kto stworzył hardstyle, trafia się nie na jedno nazwisko, lecz na sieć wzajemnych wpływów, która definiuje ten gatunek do dziś.